A tale of Passion

Ons Imke Dielen – ik mag toch “ons” zeggen hè Imke? – heeft een boek geschreven….Een boek over haar blog.

Ze raadt ons aan om het boek zelf te lezen…het is nog vers van de pers, deze morgen pas geleverd. De pakjes liggen op ons te wachten. Ik weet wat te doen deze nacht.

Ondertussen verneem ik dat, hoe “geeker” onze blog is en hoe meer linklove naar het artikel dat Clo gaat schrijven over Imke, hoe meer kans we maken voor een gesigneerd exemplaar. Schrijven en tweeten maar

De hoofdredacteur van Knack Weekend zit naast mij, glurend en nieuwsgierig naar wat ik allemaal doe. Mijn laptop op schoot, blogging, tweeting, foto’s nemen en ondertussen – helaas – ook mails te beantwoorden voor mijn job.

Ze voelt zich “ouderwets” als ze ons bezig ziet, zij met haar traditioneel pen en papier, wij met onze laptops, iPhones en druk in de weer om zo snel mogelijk te posten. Real time media en telemedia zijn 2 termen die ik Trui Moerkerke heb meegegeven deze avond. Ik ben benieuwd of er iets over geschreven wordt. Ik hou Knack Weekend alvast in het oog de komende weken.

En alweer een geslaagde BGGD op een knappe lokatie. Txs Clo

Een paar impressies :

Dat is het thema van dit jaar op de school van mijn zoon Arthur !

Want iedereen blinkt toch wel in iets uit, is het niet? Het laatste jaar, daar begint hij aan in de lagere school…en dan is het de “grote” school.

En prioriteiten, die worden toch altijd gesteld, aan het begin van een nieuw schooljaar, of het begin van een nieuw jaar… enfin. Wij, ouders worden opgeroepen om ons op alle vlakken engageren naar de school toe. MOS project, technische vaardigheden, … En dan heb ik het nog niet over “het engagement contract” dat we hebben moeten ondertekenen begin dit schooljaar… Dat klinkt wel goed : de ouders komen de school tegemoet, en de school de ouders. Of engagement tov de Nederlandstalige taal, of estaffettelezen, of de maximum factuur van 60 euro/schooljaar. Zoals vorig jaar is dat waarschijnlijk opnieuw niet haalbaar. Nu krijgen we 3×20 euro te betalen en op het einde van het schooljaar wordt de afrekening gemaakt … ben benieuwd.

Dan hebben we nog de ouderraad, waar we opgeroepen worden om aan deel te nemen. Tja helaas ben ik een alleenstaande mama met een keidrukke job. Dus zal ik voor al die leuke dingen moeten passen.

Haha nu worden we per klas bij elkaar geroepen om samen met de meester of de juf naar de klas te gaan…

to be continued ….

Met het vliegtuig reizen is ondertussen een gewoonte geworden. Zeker als ik naar mijn broer in het Zuiden ga. Vroeger reed ik er ongeveer 11 uur op. Kwam ik doodmoe aan en had ik minstens een dag nodig om te recupereren en dan nog een koppel dagen om te acclimatiseren (het werk achter je laten weet je wel).

Nu stap ik op het vliegtuig – no stress als het vliegtuig geen vertraging heeft tenminste – en 2 u later zit ik op het terras bij mijn broer te aperitieven. Voor de prijs moet je het tegenwoordig niet meer laten. Voor minder dan 140 euro heen en terug 2 personen heb je al een ticket (hoogseizoen) naar Marseille. Dit kost een pak meer met de wagen vandaag de dag!

Met andere woorden – genieten is de boodschap en dit tot en met 7 augustus.

Hierbij een preview vanaf mijn ontbijtplekje….

Vandaaag ben ik vroeg opgestaan – het was scouts bezoekersdag! Eerst nog 2 uur (door)rijden om er te geraken en de apero begon om half twaalf. Ja…dat is vroeg opstaan voor mij op een zondag.

Een pracht van een domein in Brisy. Typisch de Ardennen. Zeer hellend en de tenten stonden per tak zeer ver van elkaar verwijderd. Je kon hun werk van ver zien: gesjorde tafels, geïmproviseerde uitkijktorens met verschillende verdiepingen, toiletten, douches… Wat een nostalgie!

De Loxen waren er al en al gauw zaten we te aperitieven. Arthur stond te popelen om het “boskamp” te laten zien. Ik heb mijn aperitiefje naar binnengegoten en met Arthur zijn tent verkend, het kamp in het dennenbos gaan bekijken en keuren, de vossenhollen gezien, de konijnen die ze gevangen hadden. Een gelukkig kind heeft niet veel nodig…

De bbq – ook manueel gebouwd – ging niet snel vooruit. Ik heb dus wel enkele uren gewacht op de worst en de brochette. Maar het was prachtig weer en we hebben een zalige namiddag gehad op de weide.

Dan kwam de belofte. Ook weer pure nostalgie. Het heeft toch iets als je daar de voltallige  Alowis scouts ziet staan. Als traditionele afsluiter kwam de voetbalmatch tussen de leiding en de ouders. Wat geeft dat toch steeds weer een fijn gevoel als je daar 40 man ziet crossen op dat veld. Iedereeen even enthousiast. Daar gaat het om, niet?

Moe maar voldaan reed ik dan maar terug naar huis. Het was een zeer fijne en aangename dag. Meer van datte!