The girl who silenced the world for 5 minutes | Support the Power of Dignity | Causes

De Zevende Dag – BGGD#16

more about “De Zevende Dag – BGGD#16“, posted with vodpod

A tale of Passion

A tale of Passion

more about “A tale of Passion“, posted with vodpod

BGGD 16

Ons Imke Dielen – ik mag toch “ons” zeggen hè Imke? – heeft een boek geschreven….Een boek over haar blog.

Ze raadt ons aan om het boek zelf te lezen…het is nog vers van de pers, deze morgen pas geleverd. De pakjes liggen op ons te wachten. Ik weet wat te doen deze nacht.

Ondertussen verneem ik dat, hoe “geeker” onze blog is en hoe meer linklove naar het artikel dat Clo gaat schrijven over Imke, hoe meer kans we maken voor een gesigneerd exemplaar. Schrijven en tweeten maar

De hoofdredacteur van Knack Weekend zit naast mij, glurend en nieuwsgierig naar wat ik allemaal doe. Mijn laptop op schoot, blogging, tweeting, foto’s nemen en ondertussen – helaas – ook mails te beantwoorden voor mijn job.

Ze voelt zich “ouderwets” als ze ons bezig ziet, zij met haar traditioneel pen en papier, wij met onze laptops, iPhones en druk in de weer om zo snel mogelijk te posten. Real time media en telemedia zijn 2 termen die ik Trui Moerkerke heb meegegeven deze avond. Ik ben benieuwd of er iets over geschreven wordt. Ik hou Knack Weekend alvast in het oog de komende weken.

En alweer een geslaagde BGGD op een knappe lokatie. Txs Clo

Een paar impressies :

Een pluim voor jou

Dat is het thema van dit jaar op de school van mijn zoon Arthur !

Want iedereen blinkt toch wel in iets uit, is het niet? Het laatste jaar, daar begint hij aan in de lagere school…en dan is het de “grote” school.

En prioriteiten, die worden toch altijd gesteld, aan het begin van een nieuw schooljaar, of het begin van een nieuw jaar… enfin. Wij, ouders worden opgeroepen om ons op alle vlakken engageren naar de school toe. MOS project, technische vaardigheden, … En dan heb ik het nog niet over “het engagement contract” dat we hebben moeten ondertekenen begin dit schooljaar… Dat klinkt wel goed : de ouders komen de school tegemoet, en de school de ouders. Of engagement tov de Nederlandstalige taal, of estaffettelezen, of de maximum factuur van 60 euro/schooljaar. Zoals vorig jaar is dat waarschijnlijk opnieuw niet haalbaar. Nu krijgen we 3×20 euro te betalen en op het einde van het schooljaar wordt de afrekening gemaakt … ben benieuwd.

Dan hebben we nog de ouderraad, waar we opgeroepen worden om aan deel te nemen. Tja helaas ben ik een alleenstaande mama met een keidrukke job. Dus zal ik voor al die leuke dingen moeten passen.

Haha nu worden we per klas bij elkaar geroepen om samen met de meester of de juf naar de klas te gaan…

to be continued ….

Soon high heels needed

Kertets

Sea, sand and ….

Met het vliegtuig reizen is ondertussen een gewoonte geworden. Zeker als ik naar mijn broer in het Zuiden ga. Vroeger reed ik er ongeveer 11 uur op. Kwam ik doodmoe aan en had ik minstens een dag nodig om te recupereren en dan nog een koppel dagen om te acclimatiseren (het werk achter je laten weet je wel).

Nu stap ik op het vliegtuig – no stress als het vliegtuig geen vertraging heeft tenminste – en 2 u later zit ik op het terras bij mijn broer te aperitieven. Voor de prijs moet je het tegenwoordig niet meer laten. Voor minder dan 140 euro heen en terug 2 personen heb je al een ticket (hoogseizoen) naar Marseille. Dit kost een pak meer met de wagen vandaag de dag!

Met andere woorden – genieten is de boodschap en dit tot en met 7 augustus.

Hierbij een preview vanaf mijn ontbijtplekje….

Beloftelied

Vandaaag ben ik vroeg opgestaan – het was scouts bezoekersdag! Eerst nog 2 uur (door)rijden om er te geraken en de apero begon om half twaalf. Ja…dat is vroeg opstaan voor mij op een zondag.

Een pracht van een domein in Brisy. Typisch de Ardennen. Zeer hellend en de tenten stonden per tak zeer ver van elkaar verwijderd. Je kon hun werk van ver zien: gesjorde tafels, geïmproviseerde uitkijktorens met verschillende verdiepingen, toiletten, douches… Wat een nostalgie!

De Loxen waren er al en al gauw zaten we te aperitieven. Arthur stond te popelen om het “boskamp” te laten zien. Ik heb mijn aperitiefje naar binnengegoten en met Arthur zijn tent verkend, het kamp in het dennenbos gaan bekijken en keuren, de vossenhollen gezien, de konijnen die ze gevangen hadden. Een gelukkig kind heeft niet veel nodig…

De bbq – ook manueel gebouwd – ging niet snel vooruit. Ik heb dus wel enkele uren gewacht op de worst en de brochette. Maar het was prachtig weer en we hebben een zalige namiddag gehad op de weide.

Dan kwam de belofte. Ook weer pure nostalgie. Het heeft toch iets als je daar de voltallige  Alowis scouts ziet staan. Als traditionele afsluiter kwam de voetbalmatch tussen de leiding en de ouders. Wat geeft dat toch steeds weer een fijn gevoel als je daar 40 man ziet crossen op dat veld. Iedereeen even enthousiast. Daar gaat het om, niet?

Moe maar voldaan reed ik dan maar terug naar huis. Het was een zeer fijne en aangename dag. Meer van datte!

In de fik

Het is een hele karwei, tuinieren. Zeker als je een mastodont van een tuin hebt. Zeker als er een braakliggend stuk moet opgeruimd worden. Dat stuk wildernis steekt al jaren mijn ogen uit. Je kan het vooral niet onderhouden omdat het vol braam, distels en netels staat. In de zomer komt er dan nog eens torenhoog verwilderd gras bij. Met de zitmaaier erover gaan kan niet want er zijn veel te veel hoge bulten. Ik ben ooit begonnen met die bulten manueel uit te schuppen… onbegonnen werk – toch voor een vrouw. En ik wil hier niet sexistisch zijn …Kom het zelf maar eens proberen!

Daarbij komt ook nog een onoverzienbare berg hout. Hout dat er al 2 jaren ligt van oude en kapotte bomen die uitgedaan werden. Vorige week is Wim begonnen met de houtberg uit elkaar te trekken en te verzagen, verknippen tot kleinere stukken. Na een halve dag hard labeur (geschaafde benen en armen) was ik blij dat ik aan mijn kampvuur kon beginnen. Samen met Arthur uiteraard, als echte Scout. Daar stonden we dan om half 11 ’s avonds … blindstaren in de vlam. We hadden een mooi vuur vonden we. En we bleven er maar hout opgooien. De berg evenwel slonk niet….
Tot er opeens flikken uit het niets opdoken achteraan in mijn tuin! Ik had van mijn nieuwe buurman vernomen dat “het” mocht op minstens 100m van de huizen. Maar toen ze daar stonden was ik plots niet meer zo zeker. Lap een boete aan mijn broek dacht ik. Ze moesten alles weten, waarom, hoeveel, … en dat er teveel rook was. Ik moest alles blussen. Ze hebben niets gezegd over dat het niet mag, dus heb ik gelukkig ook geen boete gekregen. Waarschijnlijk zullen er gefrustreerde buren gebeld hebben…

Zo gezegd zo gedaan. Daar ging ons kampvuur! Diezelfde nacht, maar dan om 2 uur, heeft Wim verder gefikt en geen flikken meer gezien.

De volgende morgen stond ik op en deze keer was de berg wel geslonken. Er lag nog een klein hoopje in tegenstelling tot wat er oorspronkelijk lag.

Vandaag ben ik alles verder uit elkaar gaan trekken van wat er nog lag. Alles proper gemaakt, alle takjes, twijgjes, rommel, etc… bij elkaar gedaan. En daar ligt het…mijn volgende kampvuur. Het is nog een reuzenberg als je het zo bekijkt maar een dezer nachten zal ik terug kunnen fikken.

Ik heb vandaag nonstop van 13u tot 21u doorgewerkt en het resultaat mag er wezen. Nu nog een manier vinden om het stuk grond plat te krijgen alvorens alles weer begint te groeien. Het was een afmattende en zware fisieke dag vandaag maar het kopje is leeg en dat is nu zeer welkom.